یاوه

پرده را برداریم :

بگذاریم که احساس هوایی بخورد.

بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند.

بگذاریم غریزه پی بازی برود.

کفش ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.

بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.

چیز بنویسد.

به خیابان برود.

......... آقا به جان خودم من می خوام بگذارم اینها نمیگذارند !

 این ممه و لولو داستان های زیادی دارند که چند وقتی ست در ایران ما هم سوژه شده اند

قضیه از آن جایی شروع شد که عکس خواهران بسیجی مان روبروی بیت در حالی که پلاکاردی با این شعار در دست داشتند ، منتشر شد : "این ممه های مرمری ، هدیه به بیت رهبری" . حال اینجا قضیه کاملا مشخص بود. هم ممه ها معلوم بودند هم لولو. مشکل اساسی وقتی مطرح شد که یک آقایی که هیچ کس هم او را نمی شناسد و هیچ پست خاصی هم ندارد که بخواهد حداقل به خاطر آن پست عفت کلام خود را حفظ کند،  در جلسه ای که هیچ دوربین یا رسانه ای نبود و کاملا هم خودمانی بود، بار دیگر ممه را بر سر زبان ها انداخت (البته اگر طور دیگر به قضیه نگاه کنیم ممه از خیلی پیش ها حتی قبل از میلاد مسیح هم بر سر زبان ها(!) بوده) . ایشان این خبر تاسف بار را به گوش جهانیان رساندند که "آن ممه را لولو برده" . با این که من خودم درست نفهمیدم کدام ممه را کدام لولو برده، ولی به خاطر ارادتی که به هر دوی ممه و لولو و مخصوصا ممه دارم، اندوه خاصی وجودم را فرا گرفت ! مهم نیست که کدام ممه را کدام لولو برده مهم این است که یک ممه ای را یک لولویی برده ! همه باید به پا خیزیم. اینجا بحث بحث ممه است ممه ی من و تو در درجه ی دوم قرار می گیرد. اینجاست که باید ممییت (بر وزن انسانیت) همه ی انسان ها بیدار شود. برای مقابله با این لولوی مجهول الهویت همه با هم در روز قدس با این شعار به خیابان ها برویم : "حتی اگه بمیرم، ممه رو پس می گیرم"

دوران کنکور باز یاد زاهدان میفتم. یاد دندان پزشکی. ای کاش رشته ی تجربی نمی بودم. از همان بچگی ریاضی را بیشتر از علوم دوست می داشتم. همیشه از حل کردن مسائل ریاضی لذت می بردم و الان هم میبرم. همیشه دوست داشتم کارهایم بر دیگران تاثیر نداشته باشد دوست داشتم برای خودم کار می کردم. دوست داشتم اگر کسی پولی به من بدهد بابت فعالیت ذهنی من باشد . اما واقعا نمی دانم چرا آمده ام این رشته ی تجربی که همه چیز آن درست چپه است. اصلا از همان اساس با آنچه من دوست دارم فرق دارد. من علوم محض را دوست دارم. می خواهم همیشه 2+2 بشود 4. اما اینجا بحث تجربه است شاید امروز 2+2 شد 4 ولی فردا 5 و پس فردا شاید دانشمندی آزمایشی کرد و به این نتیجه رسید اصلا 2 نباید با 2 جمع شود چون برای بدن ضرر دارد.

ای کاش الان 15 ساله میبودم ، با همین عقاید و می رفتم رشته ریاضی. البته شاید در آن صورت هم باز بعد از چند سال می خواستم 15 ساله شوم و بروم رشته ی تجربی ! ولی نه. من همیشه ریاضی دوست داشتم. کاش به جای اینکه می دانستم مریضی که MI کرده باید 6 ماه بعد ، درمان دندان پزشکی شود ( البته آن هم طبق رفرنس جراحی! چون استاد تشخیص می گفت کمتر از این حرف ها در کتاب های ما نوشته) هنوز یادم می بود چطور معادلات مثلثاتی را اثبات کنم.

وای یادش بخیر عاشق آن دایره مثلثاتی بودم. کاش می شد به جای بی حس کردن فک همکلاسیم آن قدر مشتق می گرفتم و به نتیجه نمی رسیدم تا خسته می شدم. چقدر دلم برایتان تنگ شده ای معادلات عزیز. دلم می خواهد روی تمام بدنم آن قدر حرف X  را تتو (tattoo  ) کنم تا کلا شبیه x شوم. ای کاش سرعتم به سرعت نور می رسید تا طبق گفته انیشتین می توانستم در زمان سفر کنم البته به عقب ! ولی خب، نمی توانم. چشمانم رو به فرداییست که روشن خواهد بود. چون حالا می دانم هر چه بخواهم به دست می آورم. زندگی آماده باش که می خواهم با سرعت نور جلو بروم ...

فقط امیدوارم بین راه باتوم نخورم

این روزها فکر های عجیب غریبی میکنم. همش فکر می کنم کاش یک چیزه دیگه می بودم !

کاش PES می بودم. آن وقت دیگر می توانستم خیلی راحت به آنفیلد بروم. می توانستم لیونل مسی باشم بی آنکه مجبور باشم تکنیک داشته باشم و بدوم و خسته شوم. تازه میشد هر وقت عقب می افتادم بروم در تیم حریف و یک گل به خودی بزنم و یک عالم بخندم بهشان که هیچ کاری نمیتوانند بکنند و من از همه قوی ترم. می توانستم بوی چمن آنفیلد را حس کنم و کلی فتک بزنم در چمن ها بی آنکه کسی جرئت داشته باشد بگوید "نکن". اگر PES می بودم همیشه می توانستم بازی ها را save کنم تا اگر باختم و حذف شدم خیلی راحت همه چی را load کنم و انگار نه انگار که باختم. حتی می توانستم دکمه Escape را بزنم تا بازی Pause شود و بروم آب بخورم یا دستشویی بروم یا حتی ناهار بخورم. اگر PES می بودم بازیم Replay  می داشت و می شد همه چیز را دوباره از اول دید. می شد لحظه های خوب را save کرد تا هیچ وقت پاک نشود. کاش PES می بودم تا آزاد می بودم. هر تیمی در هر کشوری را که دوست می داشتم بر می داشتم !

با این که من FIFA را بیشتر دوست دارم، ولی کاش زندگی PES می بودم...

وبلاگ جدید من !

اسفند سال گذشته يک مرکز مطالعاتي در سوئيس گزارشي منتشر کرد که طبق آن ايراني ها بدون رواديد مي‌توانند به 25 کشور جهان سفر کنند. اين 25 کشور شامل کشورهايي که به محض ورود ايرانيان براي آنان رواديد صادر مي‌کنند نيز قرار دارند.
از اين نظر، ايران در رده 87 فهرست اعتبار گذرنامه قرار مي‌گيرد. بعد از ايران، عراق و افغانستان در انتهاي اين جدول هستند.
براساس رتبه بندي موسسه هندلي براي سال 2008، شهروندان دانمارک، فنلاند، ايرلند و پرتغال داراي بيشترين آزادي‌هاي سفر هستند. شهروندان دانمارکي مي‌توانند آزادانه به 157 کشور جهان و شهروندان فنلاند و ايرلند و پرتغال مي‌توانند به 156 کشور سفر کنند. اين عدد براي شهروندان آمريکايي يا آلماني، 155 کشور و براي شهروندان فرانسوي يا انگليسي،152 کشور است.

در فهرست 25 کشوري که ايرانيان را بدون رواديد راه مي‌دهند، اين نام‌ها قرار دارند: کيپ ورد، کومور، جيبوتي، کنيا، ماداگاسکار، موزامبيک، سيشل، تانزانيا، توگو، اوگاندا، بوليوي، دومينيکا، اکوادور، هائيتي، نيکاراگوئه، ونزوئلا، ارمنستان، آذربايجان، بنگلادش، اندونزي، لائوس، ماکائو، مولداوي، مالزي، نپال، عمان، سري‌لانکا، تيمور شرقي، کوزوو، ترکيه، جزاير کوک، ايالات فدرال ميکرونزي، نيووي، پالائو، ساموآ، تووالو.

توی وبگردی به این ویدئو تو یوتیوب برخورم :

این مرد مصری 28 بار ازدواج کرده، 35 تا فرزند داره، روزی 15 بار با همسرانش نزدیکی میکنه، میتونه یه سکه رو به راحتی به دو نیم کنه، از زمانی که به دنیا اومده تا الان نخوابیده، کره آب شده و گوشت خام رو به عنوان غذا میخوره و به دلیل قدرت فوق العاده ای که داره اجازه کار کردن، مراجعه به ادراه پلیس و حتی زندان رفتن نداره !

در یک نظرسنجی در لندن رمانتیک ترین کلمه دنیا انتخاب شد.

این انتخاب توسط ۳۲۰ متخصص زبان و از سوی مؤسسه انگلیسی تودی ترانسلیشن صورت گرفت.

در این نظرسنجی کلمه فرانسوی آمور (Amour) به معنای عشق به عنوان رمانتیک ترین کلمه دنیا انتخاب گردید.

عشق فرانسوی با اختلاف اندکی نسبت به کلمه Amore ایتالیایی (به معنای عشق) اول شد و زبان ایتالیایی هم عنوان رمانتیک ترین زبان دنیا را به خود اختصاص داد.

Belissima واژه مشترک ایتالیایی- اسپانیولی به معنای "بسیار زیبا" سومین واژه ای است که به عنوان رمانتیک ترین واژه دنیا برگزیده شد.

متخصصان زبان همچنین تلفظ ژاپنی جمله "عاشقت هستم" را به عنوان زشت ترین تلفظ و جمله در بین زبانهای جهان انتخاب کردند.

یک ژاپنی برای آنکه بگوید "عاشقت هستم" باید "واتاکوشی- وا آناتو- وو آی شیماسو " (Watakushi-wa anata-wo ai shimasu’) را بر زبان بیاورد.

به کشف الکل نوشیدنی و تاریخچه تولید آن تاکنون کمتر پرداخته شده است. احتمالا به این دلیل که در این رابطه هنوز اطلاعات کامل وجود ندارد. فرانک تادئوس در اشپیگل آنلاین به نتایج تحقیقاتی پرداخته، که تاکنون در این مورد انجام شده است.

 

به احتمال زیاد نه سیب، که تعدادی انجیر گندیده عامل گمراه شدن انسان بوده است. انسانی در عصر ماقبل تاریخ انجیر گندیده‌ای را از زمین برداشته و آن را به دهان گذاشته است. مزه تلخ و شیرینی در دهانش پخش و بعد الکل وارد خونش شده است. از آن پس مغزش پیام جدیدی را ارسال می‌کند و خواهان الکل بیشتر می‌شود!

 

اولین برخوردهای انسان با الکل در میوه‌های گندیده باید به طور اتفاقی صورت گرفته باشد. پاتریک مک‌گاورن، باستان شناس آمریکایی، بر این عقیده است که انسان بعد از اینکه با تاثیرات الکل آشنا شد، همه سعی خود را به کار گرفت تا بتواند آن را تولید کند و به طور مرتب بنوشد.

 

اولین نوشیدنی‌های الکلی

 

تمایل به نوشیدن الکل بسیار زودتر از آنی شکل گرفته که تاکنون حدس زده می‌شد. مک گاورن در تحقیقات خود به نتایج جدیدی رسیده است. او کشف کرده است که در عصر حجر حدود ۹ هزار سال پیش ساکنین دهی در چین نوعی نوشیدنی با ۱۰ درصد الکل درست می‌کردند. این نوشیدنی که به انگلیسی به آن مید (Mead) و در آلمانی مت (Met) می‌گویند، عمدتا از عسل و آب درست می‌شود. در آلمانی اصطلاح دیگری هم به کار می‌رود که ترجمه آن "شراب عسل" می‌شود.

 

مک گاورن در ظروفی که از آن زمان به جا مانده، ذرات اسید تارتاریک و موم عسل پیدا کرده است. او در زمینه تشخیص بقایای الکل در اشیای مربوط به دوران ماقبل تاریخ تخصص و شهرت جهانی دارد. ظاهرا چینی‌ها در آن دوران با میوه و عسل نوشیدنی‌های الکلی درست می‌کرده‌اند.

 

تولید الکل با برنج جویده شده

 

علاوه بر این‌ها مشخص شده است که چینی‌ها برای ساختن الکل از برنج وحشی نیز استفاده می‌کرده‌اند. حدس زده می‌شود که در دوران ماقبل تاریخ، که انسان‌ها از علم شیمی چیزی نمی‌دانستند، برنج را می‌جویدند و آن را در دهان خود برای مدتی نگه می‌داشتند تا نشاسته آن توسط بزاق دهان تبدیل به قند مالت شود. بعد برنج جویده شده را به مواد دیگر اضافه می‌کردند.

 

از نظر مک‌گاورن الکل به انسانها کمک می‌کرده تا در شرایط سخت آن دوران زندگی راحت‌تری داشته باشند. برای همین هم در دوران نوسنگی تولید ابتدایی نوشیدنی‌های الکلی در مناطق مختلف دنیا رواج یافت.

 

تولید شراب و آبجو در ایران

 

مک‌گاورن در تپه حاجی فیروز در شمال غربی ایران نیز قفسه‌های شراب پیدا کرده که مربوط به دوران ماقبل تاریخ است. در آنجا شراب را در ظروف در بسته، به طوری که هوا وارد آن نشود، نگهداری می‌کردند. ظاهرا ساکنین آن دهکده به عنوان مزه نیز از پسته استفاده می‌کردند. مک‌گاورن و هیئت تحقیقاتی‌اش تقریبا در همه آشپزخانه‌های آن دهکده به بقایای ظروفی که در آن شراب را نگه می‌داشتند، برخورده‌اند. مک گاورن بر این باور است که نوشیدن الکل در آن منطقه، امتیاز ویژه مرفهین نبوده و همه مردان و زنان الکل می‌نوشیده‌اند.

 

مک گاورن همچنین در گودین تپه در ایران با اولین منبع آبجو، که مربوط به ۵۵۰۰ سال پیش است، روبرو شده است. هنگام درست کردن آبجو، سنگ‌هایی هم شکل می‌گیرند که باید آن را از آبجو جدا کرد. ولی ظروفی که در آن زمان در گودین تپه در آن آبجو درست می‌کردند، طوری ساخته شده بود که در حین ریختن آبجو سنگ‌ها بیرون نریزند.

 

اشپیگل آنلاین می‌نویسد که جالب است که کشوری که امروزه در آن نوشیدن مشروب ممنوع است و مجازات به همراه دارد، جزو قدیمی‌ترین تولیدکنندگان نوشیدنی‌های الکلی بوده است.